Os xogos panhelénicos constituían as catro grandes festas ás que podian acudir os gregos de toda a Hélade. Tiñan carácter deportivo e sagrado.
Os Nemeos celebránse na polis de Nemes (Argólida, península do Peloponeso), os ístmicos, na de Corinto, os Piticos ou Délficos, no santuario de Delfos ( Fócida) e os Olímpicos, no santuario de Olimpia ( Elide, península do Peloponeso).
Os Xogos Olímpicos
Os primeiros xogos remóntanse ao 776 a C. e celebrábanse cada catro anos, en verán.
As festas duraban cinco días. O primeiro día celebrábanse procesións e sacrificios en honra de Zeus.
Os tres días seguintes dedicábanse a carreiras de carros e de cabalos no hipódromo, carreiras pedestres no estadio, pentatlón ( carreira de estadio, salto lonxitudinal, lanzamento de disco, lanzamento de xabalina e loita)
O quinto día proclamábanse os vencedores que recibían unha coroa de oliveira.
Entre olimpiada e olimpiada, celebrabánse tamén en Olimpia, as olimpiada femininas, exclusivamente para mulleres, en hora de Hera.
A marxe das competicións deportivas celebrabánse manifestacións literarias e artísticas.
O dereito grego non se fumdamentaba en principios inamovibles, polos que os gregos renovaban as súas institucións segundo as circunstancias do momento.
Consideraban a lei (nomos) como unha limitación do poder da autoridade e como unha instrución dirixida aos maxistrados para protexer da súa posible arbitrariedadeos cidadáns.
A falta de leis escritas en Atenas induciu a Dracón a redactar por escrito, na segunda metade do século VII a C, un código de leis moi riguroso; máis tarde foi suavizado e actualizado por Solón (séculos VII-VI a C) e outros lexisladores.
En Esparta, as primeiras leis atribúense a un lexislador lendario, Licurgo (s VII a C) o seu código recollía antigos costumes.
OS TRIBUNAIS DE ATENAS
Para xulgar aos presuntos culpables, creáronse os seguintes tribunais de xustiza:
- O Consello do Areópago. Era o máis importante. Xulgaba os casos de asasinatos, incendios de casas e envelenamentos. As penas que adoitaba ditar eran a morte, nos dous primeiros casos, e o desterro e confiscación de bens, no terceiro.
- O Paladión. Xulgaba os casos de homicidios, a instigación ao asasinato e a complicidade na morte de calquera persoa. no primeiro caso podía non haber condena; nos dous últimos casos, a pena era o desterro sen confiscación de bens.
- A Helica: Era o tribunal popular de xustiza. Xulgaba as causas que non eran competencia dos tribunais de delitos de sangue.
OS MAXISTRADOS DE ATENAS
os noves arcontes, no período democrático, interviñan na preparación dos xuizos e no sorteo de maxistrados e xurados.
Tamén había xuices de paz, cuxa función era conseguir un acordo entre as partes litigantes en preitos da vida cotiá de non moita importancia.
O DEREITO ROMANO
O dereito romano foi considerado como unha das institucións de maior transcedencia para a civilización occidental.
Os romanos da época republicana estaban obsesionados pola legalidade, as leis estaban por enriba de calquera poder . na época imperial, o emperador estaba por enriba das leis.
o dereito romano foi, nas súas orixes, un dereito non escrito. na súa creaciónhai que considerar dous vías:
a) O dereito civil (ius quiritium). Afectaba só aos cidadáns romanos e era moi complicado.
Ao inicio da época republicana, os romanos rexíanse por preceptos non escritos, inspirados nos usos e costumes dos antepasados (mos maiorum). Ë o dereitoconsuetudinario.
a mediados do século V a C, por presión da plebe romana, escribíronse as primeiras leis, chamadas Leis das XII Tablas, e colocaronse no Foro para que todas as persoas puidesenlas coñecelas. A partir delas reguláronse as relacións entre cidadáns e as dos cidadáns co Estado.
b) O dereito de xentes (ius gentium) regulaban as relacións establecoidas por Roma con outros pobos, aliados ou sometidos, e as relacións particulares das persoas libres non cidadás cos cidadáns romanos.
o dereito de xentes, unha especie de dereito internacional, serviu de base para o dereito internacional posterior.
OS PRETORES, A FRONTE DA XUSTIZA
Os pretores eran os responsables de administrar xustiza:
- O praetor urbanus. impartía xustiza entre os cidadáns romanos.
- O praetor peregrinus. Ocupábase de impartir xustiza entre cidadáns romanos e estranxeiros(peregrinos)
O CÓDIGO DE XUSTINIANO
A partir do século III recompiláronse diferentes códigos de leis. os máis importante foi o de Xustiniano, emperador do Imperio romano de Oriente no século VI, chamado Corpus iuris civilis ( Compendio de dereito civil) . trátase dunha compilación de todo o material xurídico vixente ata entón.
PERVIVENCIA DO DEREITO ROMANO
O código de Xustiniano serviu de base para outros códigos medievais, como o código de Alarico, en España.
Tamén sirviu de inspiración aos códigos civis do século XIX, como o Código Napoleónico.
Moitos dos termos xurídicos latinos utilizados hoxe en día proveñen do dereito romano, o que evidencia a súa perdurabilidade.
A cidade romana de Itálica foi fundada no ano 206 aC polo xeneral
Publio Cornelio Escipión “O Africano”, co fin de establecer en ela
aos soldados feridos que habían participado na batalla de Ilipa
derrotando ao ejército cartaxinés. O nome de Itálica fai referencia a
Italia, terra de orixen dos primeiros habitantes da cidade.
Itálica é a Cidade Romana que se levantaba no municipio de Santiponce, a nove quilómetros de Sevilla. Foi o asentamento romano máis antigo da Península.
Durante o mandato de Octavio Augusto, foi transformada en municipio, o que lle confería máis autonomía e a prerrogativa de acuñar moeda.
A época de maior desenvolvemento para a cidade coincide cos emperadores Traxano (53-1179) nacido na cidade e Adriano (76-138) o seu sucesor e descendente dunha familia de Itálica, que ampliou a cidade e lle concedeu o estatuto de colonia.
A cidade vella e a cidade nova
Italica constaba de dous núcleos urbanos: a cidade vella, fundada polos primeiros romanos, que está debaixo da actual Santiponce , e a nova urbs (cidade nova), esta última levantada en época de Adriano.
A nova urbs está urbanizada segundo a estrutura ortogonal grecorromana, con edificios públicos, grandes rúas de beirarrúas pórticadas e suntuosas vivendas, onde poden contemplarse numerosos mosaicos de diferentes temas.
Monumentos:
O anfiteatro: de forma elíptica, é un dos mellores conservados da península. As foxas do centro da elipse, formaba unha cámara que se utilizaba para almacén, gaiolas e dependencias de gladiadores.
O seu podio , especie de barreira de praza de touros, ten 2,30 mts de altura, servía para protexer aos espectadores das feras. A bancada podías acoller máis de 20.000 espectadores sentados.
Teatro
Está situado na cidade vella. Foi construido na época de Augusto e, unha vez en desuso, estivo soterrado ata o seu descubrimento en 1970. Reconstruítonse as bancadas e outras partes da súa estrutura, e utilizase para a representacións músico-dramáticas.
Termas públicas
Nunha zona de casas señoriais (domus) atópase un complexo de termas (baños) públicas, que se escavaron a partir do século XIX.
Esta
ciudade foi
fundada no ano 575 a.C. por colonos de Focea
como enclave comercial no Mediterráneo occidental.
Os
seus restos
arqueolóxicos son
uns dos restos
gregos máis importantes
de España.
Encóntrase cerca do
golfo de Rosas no muniicipio
de
Gerona localizada en Cataluña.
Debido a súa situación na ruta comercial entre as cidades de Massalia
(Marsella) y Tartesos,
Ampurias convirtiuse nun gran centro económico e comercial ademáis da maior
colonia grega de toda a Península Ibérica.
EMPURIES
DURANTE O IMPERIO ROMANO
Tras
a conquista de Hispania a través do Imperio Romano a cidade
permaneceu como cidade-estado independente.No
século III abandonouse Grecia que pasiu a ser un cementerio mentres
que a poboación romana seguiu como poboación ata invasión
normanda que tivo lugar no século
PALAIÁPOLIS
Palaiápois
estaba situada nunha illa a cal actualmente se atopa en terra firme.
Sobre esta illa encóntrase o pobo medieval se San Martín de
Empuries. Esta zona foi escavada moi poucas veces polo que se
encontraron poucos restos, ademáis, os restos son poucos xa que
estivo moi pouco tempo poabada.
NEÁPOLIS
Consistía
nun recinto amurallado formando un rectángulo moi irregular de 200 x
130 metros situándose ao norte. A muralla construíuse con pedras
moito tempo despois de ser construñida a cidade. O muro do oeste
separaba Neápolisda cidade de Inkia (cidade ibérica). Aínda
existen varios restos da muralla que rodeaba a antiga Neápolis. É a
muralla máis antiga da que encintramos restos que pertenzan ao S. V
a.C. Outra parte das murallas de Empurion son pertencentes ao S, IV
a.C. que se atopa a uns 25 metros da última muralla pertencente á
época helenística onde os investigadores confirmaron a existencia
dun foso que se enchía para acondicionar os templos dedicados
principalmente a Asclepio.
Do
S.III a.C. atopamos un muro que evitaba que “ a maquinaria “ da
guerra se acercaramáis do preciso. Finalmente do S. II a.C. atópanse
as últimas murallas que daban aspecto vetusto ( aspecto vello) e que
actualmente se conservan.
A
maior parte dos edificios atopados corresponden á época
helenística. Trátanse principalmente de de casas decoradas con
mosaicos e pinturas ou de edificios públicos. Coa ocupación dos
romanos construíronse algunas termas e unha basílica
paleocristiana.
A
CIDADE ROMANA
A
cidade romana de Empuries non está completamente estudada polo que
so se completaron un 20% das escavacións. Foi mandada construír por
César Indika (da cal se atoparon algún restos). Esta cidade é máis
grande que a cidade grega.
Ao
este foron escavadas algunas casas amplias con patio, varias
dependencias, xardíns e decoracións de mosaicos en branco e negro e
pinturas muráis. Nunha delas consérvase moi ben unha escena do
sacrificio de Ifigenia.
Todo
o conxunto de Empuries está rodeado po unha muralla de tamaño
pequeño sen torres de defensa que foi construída no S. II a.C. Fora
da muralla construíuse un anfiteatro elíptico e un ximnasio ademáis
de varios necrópolis.
